WwW.EglenceForum.St

EgLeNcE ForuMa HoŞgeLdiNiZ
 
AnasayfaTakvimSSSAramaÜye ListesiKullanıcı GruplarıKayıt OlGiriş yap

Paylaş | 
 

 Çanakkaleden anaya son mektup.......... TARİH 18 Mart 1915

Aşağa gitmek 
YazarMesaj
Admin
qarizma

Mesaj Sayısı : 40
Kayıt tarihi : 05/03/10

MesajKonu: Çanakkaleden anaya son mektup.......... TARİH 18 Mart 1915   Paz Mart 07, 2010 3:24 pm

18 Mart 1915
Üsteğmen Faruk, cepheye yeni gelen askerleri denetlerken, bir yandan da
onlarla sohbet ediyor, ' Nerelisin?' gibi sorular soruyordu.


Gözleri bir ara, saçının ortası sararmış bir delikanlıya takıldı Yanına çağırdı ve merakla sordu:



"Adın ne senin evladım?" dedi.


" Ali, komutanım" dedi.


" Nerelisin?"


" Tokatlıyım, komutanım, Tokat'ın Zile kazasındanım..."


" Peki evladım,bu kafanın hali ne? Saçlarının ortası neden kırmızı boyalı böyle?"



" Cepheye gelmeden önce anam saçıma kına yaktı komutanım. Neden yaktığını da bilmiyorum."


" Peki dedi üsteğmen. "Gidebilirisin Kınalı Ali."



O günden sonra Ali'nin adı Kınalı Ali oldu.



Cephede tüm arkadaşları Kınalı Ali demekle yetinmiyor, saçındaki kınayı da alay konusu yapıyorlardı.



Kınalı Ali, arkadaşlarına karşı sevecen ve dürüst tutumu sayesinde, kısa sürede hepsinin sevgisini kazandı.



Bir gün memleketine mektup göndermek için arkadaşlarından yardım istedi.



" Anama, babama burada iyi olduğumu bildirmek istiyorum. Ama okumam yazmam yok. Biriniz yardım edebilir misiniz?"



Biri değil, birçok arkadaşı yardıma geldi.



" Sen söyle biz yazalım" dediler.


Kınalı Ali söylüyor, bir arkadaşı yazıyor, diğeri de Söylenenlerin doğru yazılıp yazılmadığını denetliyordu.




" Sevgili anacığım, babacığım hasretle ellerinizden öperim. Ben burada çok iyiyim, beni sakın merak etmeyin."



Kız kardeşini, kendinden küçük erkek kardeşinin sağlığını ve hatırını
sorduktan sonra, köydeki herkesin burnunda tüttüğünü ve kimsenin
kendisini merak etmemesini söyledikten sonra, Biz burada var oldukça
bilesiniz ki düşman bir adım bile ilerleyemeyecektir" tümcesi ile
bitiriyordu.



Tam zarf kapatılırken Ali " iki üç satır daha ekleteceğini" söyleyerek mektubun sonuna şunları yazdırdı.

" Anacığım, beni buraya gönderirken kafama kına yaktın ama, Burada
komutanlarım da, arkadaşlarımda benle hep dalga geçiyorlar. Cepheye
gitmek sırası yakında inşallah kardeşim Ahmet'e gelecek, Onu
gönderirken sakın kına yakma saçına. Burda onunla da dalga geçmesinler.
Tekrar ellerinden öperim anacığım."



Gelibolu'da savaş giderek şiddetleniyordu. İngilizler kesin sonuç almak
için tüm güçleriyle yükleniyorlardı. Cephede savaşan askerlerimiz
önceleri birer,

birer, sonraları beşer, beşer, Onar, onar şehit oluyorlardı. Gelen
destek güçleri de yeterli olmuyor, onlarında sayıları giderek
azalıyordu. Gelibolu düşmek üzereydi. Kınalı Ali'nin komutanı bu durum
karşısında çaresizdi. Kendi bölüğü henüz sıcak temasa hazır değildi.




Genç erlerine insan bedeninin süngü ve mermilerle orak gibi biçildiği
bu cepheye göndermek zorunda kalmaması için Allah'a dua ediyordu.



Komutanlarını düşünceli ve sıkıntılı gören Kınalı Ali ve arkadaşları,
komutanlarına gidip, ondan kendilerini cepheye göndermesini istediler.



Askerlerinin ısrarları üzerine komutanları daha fazla direnemedi ve
ölüme gönderdiğini bile, bile bu isteklerini kabul etmek zorunda kaldı.




Kınalı Ali ve arkadaşları, sevinç çığlıkları atarak cepheye hayır, bile, bile ölüme gidiyorlardı.



O gün güle oynaya Gelibolu cephesinde ölümle buluşacakları yere koşan
Kınalı Ali'nin bölüğünden tek kişi geri dönmedi. Gidenlerin tümü şehit
olmuştu.



Bu olaydan kısa bir süre sonra Kınalı Ali'ye anne, babasından mektup
geldi. Onun yerine komutanı aldı mektubu ve buruk bir ifade ile okumaya
başladı.



Cepheye gitmeden önce arkadaşlarına yazdırdığı mektubuna aile adına babası yanıt veriyordu.


" Oğlum Ali, nasılsın, iyi misin? Gözlerinden öperim, selam ederim.
Öküzü sattık, parasının yarısını sana gönderiyoruz, yarısını da yakında
cepheye gidecek küçük kardeşine veriyoruz. Şimdi öküzün yerine tarlayı
ben sürüyorum. Fazla yorulmuyorum da. Sen sakın bizi düşünme."


Babası mektupta köydeki herkesten akrabalarından haberler verdikten
sonra " şimdi ananın sana diyeceği var" diyerek sözü ona bırakıyordu.
Mektubun bundan sonraki bölümü Kınalı Ali'nin anasının ağzından
yazılmıştı. Şöyle diyordu anası:

" Oğlum Ali, yazmışsın ki kafamdaki kınayla dalga geçtiler. Kardeşime
de yakma demişsin. Kardeşine de yaktım. Komutanlarına ve arkadaşlarına
söyle senle dalga geçmesinler. Bizde üç işe kına yakarlar;


1 - GELİNLİK KIZA, GİTSİN AİLESİNE, ÇOCUKLARINA KURBAN OLSUN DİYE
2 - KURBANLIK KOÇA, ALLAH'A KURBAN OLSUN DİYE
3 - ASKERE GİDEN YİĞİTLERİMİZE, VATANA KURBAN OLSUN DİYE...



Gözlerinden öper, selam ederim. Allah'a emanet olun "

Ali'nin mektubu okunurken ve çevresindeki herkes onu dinlerken, hıçkıra, hıçkıra ağlıyordu... "



(Bu mektubun aslı Çanakkale Müzesindedir.)
Sayfa başına dön Aşağa gitmek
Kullanıcı profilini gör http://eglence.turtleforum.net
ShetZKie
Profosyonel Üye
Profosyonel Üye


Mesaj Sayısı : 151
Kayıt tarihi : 07/03/10

MesajKonu: Geri: Çanakkaleden anaya son mektup.......... TARİH 18 Mart 1915   Paz Mart 07, 2010 3:59 pm

Ben Biliyodum Bunu Teşekkürler Smile
Sayfa başına dön Aşağa gitmek
Kullanıcı profilini gör
 
Çanakkaleden anaya son mektup.......... TARİH 18 Mart 1915
Sayfa başına dön 
1 sayfadaki 1 sayfası
 Similar topics
-
» küresel ısınma (2070'ten gelen mektup

Bu forumun müsaadesi var:Bu forumdaki mesajlara cevap veremezsiniz
WwW.EglenceForum.St :: Ulu Atamız ve Çanakkale :: Çanakkale Geçilmedi Geçilmeyecek-
Buraya geçin: